Coś z niczego, czyli gruzińskie chaczapuri

pierogi gruzińskie
Chinkali, czyli pierogi w wersji gruzińskiej
Lipiec 24, 2017
Pokaż wszystkie
gruzińskie chaczapuri

Polska kuchnia nie istnieje bez pierogów, niemiecka – bez kiełbasy, włoska – bez spaghetti, węgierska – bez gulaszu, a gruzińska – bez chaczapuri. Danie, które sprowadza się do dwóch składników – ciasta i sera – zachwyca prostotą i ogromem sposobów na przyrządzenie. Czy istnieje jednak jedyny, uniwersalny przepis na perfekcyjne, oryginalne chaczapuri, rodem z Gruzji?

Potrwa dla wszystkich

Kuchnia gruzińska, tak jak większość światowych kuchni, stworzyła dania serwowane od święta i na co dzień. Do drugiego typu zalicza się te potrawy, które są tanie, a na ich przygotowanie mogą pozwolić sobie najbiedniejsi. Dla nas, Polaków, są to typowe „piątkowe”, postne dania – pierogi leniwe, ziemniaki z kefirem czy też naleśniki z dżemem. Dla Gruzinów jest to chaczapuri. Słowo to możemy dosłownie przetłumaczyć, jako „chleb z twarogiem” (chaczo – twaróg, puri – chleb). Prawdopodobnie kiedyś danie rzeczywiście wykonywano przy użyciu twarogu, jednak obecnie został on zastąpiony dojrzewającym serem podpuszczkowym. Nie dziwi fakt, że potrawa stała się podstawą wyżywienia mieszkańców Kaukazu, kiedy to region uznaje się za praojczyznę pszenicy (można tu znaleźć odmiany endemiczne, takie jak zanduri) oraz serowarstwa (tradycja produkcji sera liczy sobie w Gruzji około dziesięciu tysięcy lat!).

Zacznijmy od ciasta…

Przepis na chaczapuri jest równie prosty, jak jego składniki i sprowadza się praktycznie do słów: „weź dużo sera i jakieś ciasto”. Prawdą jest, iż jedyna „prawidłowa” receptura nie istnieje, a każda gruzińska gospodyni posiada odmienny, przekazywany przez pokolenia sposób przyrządzenia placka.

Ciasto na chaczapuri może być dowolne – począwszy od drożdżowego, poprzez chlebowe, przaśne, skończywszy na francuskim. Kuchnia gruzińska dopuszcza w tej kwestii swobodę. W wielu piekarniach z pracownią wyrobu chleba możemy kupić gotowe, wyrobione ciasto. Uformować możemy je na wiele sposobów – najbardziej popularne wydanie jest kształtu okrągłego, z kleksem sera pośrodku. Znane są również warianty podłużne, kwadratowe, łódki i koperty. Wypieka się je zarówno w piecu, jak i smaży na patelni.

Czas na nadzienie

Drugi element placka, czyli nadzienie, może być serowe lub nieco „odtłuszczone” – serowo-ziemniaczane. Najczęściej używa się młodego sera podpuszczkowego, sprzedawanego na targach jako „ser do chaczapuri”. W sytuacji, gdy nie ma takiego w domu, gospodyni może pozwolić sobie na użycie innego, a nawet na „serową wariację” z użyciem kilku typów sera. Istotnym jest, aby było go dużo, a po upieczeniu topił się i ciągnął w ustach.

Jak widać hołd, jaki kuchnia gruzińska oddaje prostocie, jest w pełni zasłużony, a słynący już na całym świecie smak chaczapuri trafia do coraz większej liczby domów i lokali gastronomicznych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies (ciasteczek), zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Ok